Life on Sneakers - a book by Evi Renaux


  photocredits: © Wim Wyloeck photography

photocredits: © Wim Wyloeck photography

Alright - I know, I know...

Het is al een heel aantal weken geleden dat ik me nog eens in de blogosfeer begaf, maar 't is dan ook met een knaller van jewelste dat ik nog eens in de digitale pen kruip...

En ja, ik ben ervan overtuigd dat jullie het al weten, ik voerde dan ook al genoeg shameless self-promotion de laatste tijd... Hahaha...

QUELLE SURPRISE...

Eind juli 2015, ik vergeet het nooit.

Evi Renaux, een jongedame van eind de twintig die ik ooit als klein prutske van 8 jaar of zo in de jeugdbeweging onder mijn hoede kreeg contacteert me via een berichtje op Facebook.

Een beetje verrast open ik het berichtje. Verrast gezien we sinds onze KLJ-tijd elkaar sporadisch op een Kane-concertje wel eens tegen het lijf liepen, en ik een absolute fan ben van haar blog RUE-NØ, maar nu niet meteen elke dag een half uur met haar aan de telefoon hang...

Maar de echte verrassing moest nog komen... Dolenthousiast vertelt ze haar plannen om een boek te schrijven. En of ik het zie zitten om eraan mee te werken. Ik val achterover. Letterlijk. Ik sta met mijn mond vol tanden. Ik? Als fotograaf meewerken aan je boek, aan jouw project? Wauw. Ik weet niet wat zeggen behalve 'natuurlijk!', 'wat een eer', en 'wauw'. Veel 'wauw'.

DE FOTOSHOOT

Gezien het project nog even geheim moet blijven spreken we eind september af in Lozerbos onder het mom van 'we doen een fotosessie voor Evi's blog'. Evi en Lola, samen met zus en behind-the-scenes-fotografe Tine staan me al vol ongeduld op te wachten als ik kom aangereden.

Een korte en hartelijke begroeting en we trekken het bos in. Iets moeizamer dan Evi zelf zou willen, vertelt ze me, ze heeft namelijk een mindere dag en vindt het erg vervelend dat die kruk op elke foto in beeld komt. We overleggen even kort en ik kan haar overtuigen dat de kruk moet blijven. Deel uitmaakt van haar verhaal, 'het is nu eenmaal zo', waarom zouden we dat verdoezelen door die kruk op elke foto weg te moffelen... 

Waarschijnlijk heeft Evi het toen niet beseft, maar voor mezelf maakte dàt moment de essentie van de shoot. Dat de kruk mocht blijven. Het bleek later dan ook de juiste keuze. Gewoon echt. Geen spanning. Niets fake. Echt. Kalm rondwandelen -of rondhuppelen in Lola's geval- en vertellen. Vertellen over haar grote plannen. Grote plannen van een grote madam. Evi, Lola en de kruk. 

  photocredits: © Tine Renaux

photocredits: © Tine Renaux

  photocredits: © Tine Renaux

photocredits: © Tine Renaux

EVEN AFWACHTEN...

Ik heb geen verstand van boeken schrijven. Of publiceren. Wat ik wél mag bevestigen is dat het allesbehalve makkelijk moet zijn. Ik blijf in contact met Evi terwijl ze van meeting naar ziekenhuis naar meeting moet crossen, foto's moet voorleggen, proefdrukken moet binnensteken bij uitgevers, beslissingen over van alles en nog wat moet maken. Ik volg vol verbazing van aan de zijlijn. In stille adoratie voor dat ooit zo kleine KLJ-meisje.

De maanden oktober, november en december gaan voorbij, en het is op dat moment nog niet eens zeker dat mijn foto's überhaupt wel in het boek zullen verschijnen. Dat hangt af van een heel redactieteam. Ik wacht af. Niet zonder de nodige zenuwen, dat kan ik je wel vertellen :-)

EEN SCREENSHOTJE...

En dan... 13 januari 2016... Pling... Facebook berichtje met fotootje... Een screenshot van de colofon pagina van het boek. Met mijn naam erop. Ik sta erin... Ik krijg opnieuw kippenvel als ik eraan terugdenk. Als ik dat screenshot opnieuw bekijk. De laatste rechte lijn... Wauw. Opnieuw. Wauw. 't Is voor echt...

Super benieuwd welke foto's uiteindelijk geselecteerd werden. Ze verklapt nog niks... Maar eindelijk mag ik het ook vertellen, aan familie en vrienden... Apetrots ben ik. En dankbaar. Zo dankbaar...

THERE IT IS

19 maart. De officiële boekvoorstelling in de prachtige B&B Arck in Tielrode.

Ik kreeg het boek 4 dagen geleden in de brievenbus toegestuurd door Evi, een avant-première als het ware. Totaal onverwacht, ik wist van niks. Met het boek ongeopend in mijn handen geklemd loop ik de keuken in. En fier als een gieter toon ik het aan Wim.
Het is er... Allez jong, het is er... 
Met kippenvel over heel mijn lijf. Ik durf het bijna niet open te slaan... Welke foto's zijn het geworden, hoe komen ze over in het boek, bij welke passages zijn ze te vinden... Ik doorblader vlug even en sta versteld. Zowat alle foto's die geselecteerd werden staan pagina-groot in het boek. One-pagers... Naast prachtige quotes en songteksten. Man, man... Waterige ogen nu... En opnieuw wauw.
Wauw voor Evi, voor haar boek, voor het feit dat ik hieraan mee mocht helpen. Ik stuur haar meteen een berichtje. Vol proficiats en dank-u-wels. Veel dank-u-wels. Oneindige dankbaarheid. 
Ik sta in een boek, allez jong :-)

Vol ongeduld stappen we de B&B binnen en kan ik niet wachten om Evi te omhelzen en 10.000 keer dank u te zeggen. Maar niet voor we de magistraal uitgewerkte boekvoorstelling doorlopen. We wandelen door de 5 stadia van het boek aan de hand van 5 kamers in de B&B die het thema omhelzen... Onmacht, Verdriet, Hoop, Aanvaarding en Dankbaarheid.

Ik hoor Kane spelen in één van de kamers en word nostalgisch teruggeslingerd naar dat optreden in de Vooruit in Gent, waar ik Evi toen terugzag na lange tijd. Ik voel de pijn en het verdriet hangen in één van de kamers, en denk terug aan de dag dat haar papa overleed. Een dag in maart toen, net zoals ik ook ooit mijn papa verloor op een dag in maart. Koude rillingen gemixt met jeugdsentiment. Ik klem het bosje tulpen dat we meebrachten zo stevig vast dat ik vrees dat er niets meer zal van overblijven.

En dan zie ik ze plots staan. In de laatste kamer, Dankbaarheid.
Stralend, genietend, aanwezig in de kamer. Ik schiet vol, ik kan het niet helpen. Ik schiet vol omdat ik zo ontzettend trots ben op haar. SHE DID IT, weet je wel... Ze gaf niet op, ze volgde haar dromen, ze verbeet de pijn. Ze schreef een boek. En wàt voor één...

  photocredits: © Wim Wyloeck photography

photocredits: © Wim Wyloeck photography

HET BOEK - LIFE ON SNEAKERS

Haar boek. Jawadde. En of je dat moet lezen? Ja. Echt wel. Doen. Ik kon het niet wegleggen. 

Verdrietig. Kwaad. Geïnspireerd. Trots. Dankbaar.
En intens. Echt intens.
En een beetje apart ook, omdat ik zowat alle 'personages' in het boek persoonlijk ken. 

Ik voelde elk woord van het boek binnenkomen. Ik wist dat Evi ziek was, dat ze daardoor haar fantastische droomjob kwijtraakte. Maar dit? Nee, ik had geen idee van wat dit kleine meisje uit de KLJ de afgelopen jaren doormaakte.

Evi, eindeloos respect. Niet opgeven. Damn girl...
Ik weet het, je bent het beu gehoord :-)
Maar DANK JE WEL!
Uit de grond van mijn hart bedankt dat ik mocht deel uitmaken van je avontuur!

Dus ja. Lees het boek. Echt doen. Maar niet mijn exemplaar. Hehe... Mijn gesigneerde kopie leen ik niet uit. No way. Die koester ik.

Maar weet je wat? Het ligt gewoon in de winkel... Zot hé? Op plaatsje nummer 4 in de rangschikking van de non-fictie. 

In de Standaard boekhandel in Liedekerke vliegt het de deur uit. Eén exemplaartje is er nog over...

Maar je kan het blijven bestellen op Evi's website hier.

 

Al even een klein voorsmaakje? Hieronder vind je 3 foto's die in het boek terug te vinden zijn... :-)

Photogreetz,
Wim

  photocredits: © Wim Wyloeck photography

photocredits: © Wim Wyloeck photography

  photocredits: © Wim Wyloeck photography

photocredits: © Wim Wyloeck photography

  photocredits: © Wim Wyloeck photography

photocredits: © Wim Wyloeck photography